Ik begin zo langzamerhand te denken dat ik echt geen vrienden heb. Wie heb ik nou nog? Niemand belt mij meer op om gezellig iets te gaan doen. Nooit meer! Ik ben altijd de initiatiefnemer. En net ook weer he, ik sms serieus gewoon naar 6 mensen of ze kunnen afspreken, de helft smst niet terug en de andere helft kan weer niet. En op msn, een 'vriendin' genaamd T. had ik gevraagd of ze meeging naar Amsterdam. Zegt ze, ja maar ik ga al met M. (een andere vriendin van ons). En dan vraagt ze niet eens even of ik meewil ! Tering, wat voor 'vriendinnen' heb ik echt. Als ik zie hoe andere vriendinnen en vrienden een band met elkaar hebben.. ik wil dat zo graag. Soms voel je je zo alleen. Dan weet je niet wat er mis met je is. Dat weet ik nu dus ook niet. Waarom doet iedereen zo minderwaardig tegen me? Ben ik dan zo lelijk of kut ? Naar mijn mening valt het allemaal heel erg mee hoor. Ik snap echt niet waarom mensen me niet gewoon bellen om iets te gaan doen. Ben ik dan zo saai..? Ik snap het echt niet. Ik raak ze 1 voor 1 kwijt. Ik heb echt iemand nodig om te knuffelen, een vriend, een maatje. Iemand die echt van me houdt, die mij mist als ik wegben, iemand die aan mij denkt. Ik heb zo de behoefte aan een stevige knuffel. Even iemand vasthouden. Tenminste, iemand die mij in zijn/haar armen sluit. Ik heb vannacht trouwens ook weer gedroomd over R. Het was een hele, realistische diepe sterke droom. Het ging over dat hij iets had meegemaakt (wat was niet helemaal duidelijk) maar in ieder geval, ik was er voor hem als steun en hij huilde bij mij uit en het eindigde met een omhelsing. Een hele lange omhelsing waarbij hij zijn gezicht in mijn nek begroef. Het gaat heel raar klinken wat ik nu ga zeggen, maar ik HET VOELDE ZO INTENS AAN.. nog nooit zoiets meegemaakt, door een DROOM! Hoe kan dat.. ? Ik voelde het gewoon alsof het echt gebeurde, zelfs de aanrakingen enzovoorts. De connectie, de liefde, de klik, ik voelde het zo diep. Toen ik wakker werd heb ik er nog gewoon een halfuur over liggen nadenken. Hoe kun je dromen zo intens beleven ? Maar dit is zo'n typisch geval van, een droom die nooit gaat uitkomen. Hoe graag ik het ook zou willen.

Goh, het zit ook echt niet mee de laatste tijd. Echt alles zit gewoon tegen. En ook al komt er dan een lichtpuntje, aan het eind is er altijd weer een nadeel aan. God doesn't love me.. maar vraag me niet waarom. Ik snap niet wat ik fout doe en waarvoor ik word gestraft. Maar ik moet tevreden zijn met het leven dat me is gegeven en me gewoon door alles heen slaan. Na regen komt zonneschijn toch ? En ook al duurt die zonneschijn tot het einde van mijn leven, ik wil hem in ieder geval nog een keer gezien hebben.

Raar toch. Waarom zijn sommige mensen populair en sommige mensen niet? Denk daar maar eens goed over na. Komt dat omdat sommige mensen gewoon heel hard schreeuwen en daardoor de aandacht trekken ? Of komt door de dingen die ze zeggen, dat ze populair zijn ? Of komt het door hoe ze eruit zien? Of misschien wel een mengeling daarvan? Ik denk persoonlijk dat laatste. Maar vandaag kan ik het gewoon echt niet hebben dat sommige mensen echt IEDEREEN kennen, en met iedereen vriendje/vriendinnetje zijn. Hoe kan dat? Ik wil dat ook! Kijk, ik heb veel vrienden. Maar ik wil populair zijn ! Ik weet dat het desperate klinkt maar.. het is gewoon zo. Ik zeg het eerlijk. Niet dat ik NIET populair ben, ik schommel er zo'n beetje tussen. Ik kan met veel mensen goed omgaan, maar soms lijkt het of sommige mensen niet met je WILLEN praten ofzo. Alsof ze beter dan jij zijn ? Zoiets van : Nee, daar ga ik niet mee praten want die ziet er uit alsof ze een nerd is, en dat is ABSOLUUT niet van mijn niveau. Niet dat ik eruit zie als een nerd. Maar blijkbaar word er toch erg verkeerd over me gedacht. Zoals ik al in een van mijn eerdere blogs zei, er word zoveel op uiterlijk gekeken en gedacht. Dat irriteert me echt heel erg. Zet een blond meisje en een donker meisje voor iemand. Stel iemand de keuze voor met wie je eerder een gesprek zou aangaan, 85 % van de mensen zou naar voor het blonde meisje kiezen!  De laatste dagen heb ik zo het gevoel dat ik niks ben. Zo lelijk. Zo.. kinderachtig. Ik voel alsof ik achterloop met van alles en nogwat, ook al weet ik wel dat dat niet zo is. Maar ik voel me echt niks waard. Ook voor de helft omdat iemand op mijn school me zo laat voelen. Ik haat haar. Ik haat haar, wie is zij om mij zo te laten voelen? Hoe kan zij mijn gevoel besturen? Hoe doet ze dat ? Waarom voel ik mij zo omdat zij allemaal dingen zegt ? Ze pest me niet, ze doet iets veel ergers. Ze maakt er bespottelijke, vernederende, om laag halende opmerkingen van, en roept ze dan door de hele klas. Volgens mij heb ik het daar in mijn vorige blog al over gehad. Maargoed, ik weet ook wel dat ik me er niks van moet aan trekken, maar je oren vangen het toch op. En dan ga je erover nadenken. Wat ben ik eigenlijk, wie ben ik eigenlijk. Wat denken andere mensen over me, hoe zien ze mij. Ik weet echt wel dat ik daar niet over na moet denken, en gewoon mezelf op nummer 1 zetten, maar mijn probleem is dat ik de laatste tijd niet goed voor mezelf kan opkomen en dat ik me heel veel aantrek wat andere mensen van me vinden/zeggen. Vroeger had ik altijd een grote bek. Vroeger durfde ik alles te zeggen. Maar nu.. ik ben nu bang om gekwetst te worden door mensen. En dat mensen me niet meer aardig gaan vinden. Ik weet niet, maar ik wil gewoon mijn 'oude ik' terug. Ik mis mezelf, als je begrijpt wat ik bedoel. Er is een bepaalde onzekerheid in me onstaan. Vooral over mezelf. Ik ga denk ik maar eens nadenken, hoe ik dat ga doen. Hoe ik de oude Eline weer terug ga laten komen. Trouwens, wat is dan goed? Wat vinden mensen dan goed? Als je aan alle eisen voldoet ? Wat zijn die eisen dan.. blond haar, blauwe ogen, altijd lief, eigenwijs, bijdehand, ondeugend, aardig, spontaan ? Niemand is dat. Waarom ben je alleen populair als je gesorteerde eisen hebt ? Ik snap mensen niet. Ben ik nou de enige die zo denkt of valt het meer mensen op?

Alles zit tegen de laatste tijd. Ik wil niet dramatisch gaan doen, maar het is echt zo. Mijn fiets is gestolen, ik ben gezakt voor mijn scootercertificaat, ik krijg voorlopig geen scooter meer van mijn ouders, ik heb geen geld, ik zit op een kutschool met een kutopleiding en een kutklas met kutkinderen, ik heb constant ruzie met mijn ouders. 

School : Naja, althans niet iedereen is kut. Toevallig alleen het meisje die ook op mijn middelbare school zat en met mij mee is gegaan naar die opleiding. Wat doet zij kut zeg, jezus wat een tyfussletje. Zelden heb ik zo'n triest iemand meegemaakt. Wat is nou het geval, mevrouw maakt leuke grapjes over mij, om zelf beter over te komen. Er is niks kutters dan iemand die dat doet. Mij vernederen om vervolgens zelf heel hard te gaan lachen. GELUKKIG, zijn er niet veel mensen die erom lachen, maar het gaat om het proberen. Die 'grapjes' zijn ook echt niet leuk ofzo, het zijn meer van die 'naar beneden haal opmerkingen'. Maar dat is niet het enige. Ze doet zich zowieso voor als iemand anders. Ze schept op, echt zo iemand die de hele tijd zegt : ''Ik ben zo iemand die.. ''. Begrijp je ? Dat haat ik dus echt. Iemand die zo over zichzelf praat van, ik ben dat STERKE meisje, ik ben eigenwijs, bijdehand, ik ben stoer, ik durf veel, ik ben voor niks bang. Hoe origineel ben ik. Welnee, dat zegt de halve wereld over zichzelf, dat ze o-zo eigenwijs zijn. Apart hoor, die eigenschap. Elke keer als zij begint te praten, irriteer ik me al dood. Zij zou toch beter moeten weten, voor iemand die bijna 17 is. Waarom doet ze zo kinderachtig? Waarom weet ze niet dat je nu gewoon normaal moet doen? Waarom denkt ze echt nogsteeds dat je er PERSEE bij moet horen door bepaald gedrag? Zelfs ik, NET 16 (21-09-91), onverstandig, onervaren, dom, te impulsief en een typische puber met allerei problemen over uiterlijk en weet ik veel wat niet, kan begrijpen dat je je niet meer ZO kinderachtig kund opstellen omdat je bezig bent een adult  te worden. Je gaat niet meer met iemand vechten, ook al is het nog zo 'stoer'. Je moet normale conversaties en discussies met iemand kunnen aangaan en zo uit je probleem komen. God, wat haat ik die mensen zeg. IK KAN DE WERELD AAAN, yeah sure, droom lekker verder in je eigen wereld! Reality is hard, en niemand blijft daar altijd chill onder.

Thuisfront : Oke, hier komt dus een heel verhaal over waar ik het allemaal niet over eens ben met mijn ouders. Eigenlijk gaat het in grote lijnen over uitgaan, en kleding. Vooral het uitgaan eigenlijk. Het is dus zo dat ik 2 uur thuis moet zijn, terwijl al (ja, AL) mijn vrienden en vriendinnen gewoon later thuis mogen zijn, bij een vriendin slapen of zelfs een nachtje doorhalen. Voor 1x is dat niet zo erg toch? Je moet het natuurlijk niet elke zaterdag/vrijdag doen maar 1 / 2 x per maand kan toch wel? Belachelijk,  ik ben zestien en ik moet om 2 uur thuis zijn. Die discotheek, daar gaan wij altijd pas om 12 uur naartoe! Zijn ze gek geworden ofzo? Nou, en dan komt nu de reden waar ik het aller aller aller kwaadst om ben. De reden die zij geven is : We hebben op internet gelezen dat heel veel kinderen niet eens uit mogen! Die moeten zelfs al om 1 uur thuis zijn! WHAT THE FUCKING HELL? WE LEVEN NIET IN DE FUCKING MIDDELEEUWEN? GODVERDOMME HEEEE KOMOP! KUNNEN JULLIE NIET NADENKEN? Okee, in veel opzichten hebben jullie gelijk. Ik kan veel hebben. Maar dit, dit vind ik zo oneerlijk. Laat mij GODVERDOMME een jeugd hebben. Gingen jullie vroeger niet uit dan? Ja, en toen moesten ze om 12 uur thuis zijn. Het voelt echt alsof ze me gevangen houden. Ik wil ook leven, ik wil ook plezier hebben. Laat me ook gewoon een keer een leuke tijd hebben. Twee uur, hoe belachelijk. Nu ik dit typ voel ik me er bij elke tik kutterder over. Ik schaam me dood. Mijn hele vriendengroep moest zich vorige keer ook al aanpassen aan de regels van mijn ouders! Fijn dat ze dat doen hoor, echt heel lief, maar ik kan ze het niet aandoen om elke keer met die kutregeltjes te komen. Ik denk ook niet dat ze elke keer voor mij allerei eisen gaan accepteren. Het is toch niet normaal?! Ik vind het niet normaal. Ik ben het vaak eens met mijn ouders, en ik kan er ook echt wel tegen als zij gelijk hebben en ik niet, maar hier kan ik dus absoluut niet tegen. Als je verhalen hoort van anderen, eigenlijk iedereen, zijn die verhalen zo leuk! Die mensen mogen tenminste een beetje lol maken in het leven , een beetje vrij zijn. Die hebben al veel meegemaakt en veel gedaan en veel geleerd. Hoe kan ik ooit normaal een vriendje krijgen als ik onder al die regels gebukt ga? Ik schaam me zo dood. En dus niet alleen dat, ik vind het gewoon idioot dat ik niet uitmag. Ik bedoel, ik mag wel uit maar je gaat toch niet meer naar een disco die om 8 uur begint en om 12 uur is afgelopen? Waarom behandelen ze me als een klein kind? Waarom denken ze dat ik niet voor mezelf kan nadenken? Waarom laten ze me niet gewoon een keer doen wat ik wil? Ik word echt gek hier.

Oke, we zijn nu toch bezig.

Jongens : Dit word ook weer een heel zeikverhaal. Het zit dus zo, jullie kennen allemaal mijn beroemste ex, R. Laatst sprak ik hem op msn na dat sms-incident. Ik dacht, na dat incident kan het gewoon niet meer tussen ons. Dat kan gewoon niet, iemand kan mij niet meer aardig vinden na dat ik dat diegene heb aangedaan. Zowieso alles, hoe ik tegen hem heb gedaan. Maargoed, ik kwam op msn. Hij meteen LIEVERDDD alles goed? Toen dacht ik al , stop. Stop. Dit klopt niet. Nouja, wij verder praten en hij vroeg dus op een gegeven moment of we weer een keer gingen chillen (??). Dus ik zeg nou.. vooruit dan maar. Ik heb wel zin om m weer een keertje te zien, dacht ik. Wij verder praten praten praten, werd uiteindelijk een gesprek van 4 uur (!).  Maar IN dat gesprek maakte hij allemaal van die flirterige opmerkingen, niet ranzig ofzo, maar gewoon lief flirterig. Ik vond dat natuurlijk raar dus ik ging er niet echt op in. Maar een vriendin naast me zij toen ze wegging, hij vind je leuk. Dat kan ik merken op de manier hoe hij tegen je praat. Toen had ik al zoiets van JAA TUURLIJK, lul je moeder ergens in ofzo. Maar omdat het nooit echt duidelijk tussen ons is geweest, dacht ik , hij is misschien weer teruggevallen ofzo. Dat ie me toch wel ziet zitten? STIEKEM dacht ik dat. Ik zei het natuurlijk tegen niemand. TOTDAT ik krabbels op hyves zag bij heel veel andere meisjes. Tja, en toen kwam die klap dat hij dat dus bij alle meisjes doet. Bij sommige nog wel veel erger dan bij mij. Ik heb echt het gevoel dat hij behoefte heeft aan een meisje maar geen zin heeft om zich echt te binden en daarom maar meerder meisjes 'aan het lijntje houdt'. De welbekende Player dus. Maar wel een lieve player. Wel een TOPKLASSE-player. Maargoed, we zouden dus zaterdag chillen, maar dat gaat niet door want ik ga niet meer naar die discotheek want ik schaam me dood als ik al om 2 uur thuis moet zijn, dus half 2 naar huis. Dan zondag, maar dat durf ik ook niet want hij wilde dat er 4 vriendinnen meegingen maar dat doe ik dus niet he. DE HUFTER. KANKER KLOOTZAK :S Hoe kan hij meisjes dit aandoen. Hoe durft hij.



Nou, mijn geliefde papa heeft mij weer eens uitgekozen (zoals elke dag) om fijn de tafel te dekken. Heeelfijn.

Ja lieve mensen daar ben ik weer. Ik kwam beneden, papa meteen weer kwaad. Volgens mij zit hij zelf niet helemaal lekker in zijn vel. Ik merk het aan hem. En ik denk dat ie dat dan zo nodig op mij moet afreageren. Je kunt wel zeggen dat ik een kutperiode heb. En vandaag is een echte ECHTE offday. Zo eentje waarvan je elk moment in janken kan uitbarsten, dat alles er in 1x uitkomt. Weetjewel, zo'n "Iedereen haat mij, ik ben lelijk, niemand houdt van me-dag". Maar ik was dus nog niet klaar met mijn 'meningsuitingen'.

Ik wilde ook nog wat kwijt over hoe mensen over mij denken en waar het verband ligt met hoe ik eruit zie. Dat snap ik zelf namelijk helemaal niet. Ik beoordeel mensen niet op uiterlijk. Nou, eigenlijk stiekem soms wel. Ik wil liever natuurlijk niet te dichtbij staan bij iemand die er heel onverzorgd uitziet en heel erg stinkt. Maar bij mij is het anders. Iedereen denkt te weten wie ik ben en hoe ik ben, door hoe ik eruit zie. Ze gaan er vanuit dat dat ook meteen zo is. Terwijl ik toevallig heel anders ben dan hoe ik eruit zie. Ik ben van indiase afkomst. Van nature kijken die mensen altijd een beetje schichtig, bang en verlegen. Ik ben dat absoluut niet. Maar wat ik ook uitstraal, het is altijd wat ik NIET ben, lijkt wel. Mensen die mij echt goed kennen, weten hoe ik ben. Maar diegene die dat het beste weer ben ik nog altijd zelf. Hoezo, 'Ik vond jou al geen type voor.. ' , waar the fuck slaat dat op? Om hoe ik eruit zie? Je kent me pas een paar weken, hoe the FUCK kan je dan weten wie ik ben? Kijk, nu weet ik waarom sommige meisjes zoveel jongens aantrekken. Het ligt niet aan de meisjes, het ligt aan de gedachtengang van jongens. Jongens denken precies zo oppervlakkig als wij meisjes zelf (natuurlijk. )
Het mag dan wel zo zijn dat sommige mensen je gewoon niet aantrekken, tuurlijk dat heb ik zelf ook, maar je moet iemand altijd een kans geven. Ik dwaal een beetje af, maar ik hoop dat je mn punt begrijpt.
Don't judge a book by it's cover.

Wat een klotedag. WAT een ongelovelijke KLOTEdag.

Kijk omhoog naar de zon

Zoek niet naar een antwoord

Laat het los, deze weg wijst zichzelf

Er word een keerpunt aan geduid
Je kunt nu weer vooruit
Je voelt de zon op je gezicht
Het word de hoogste tijd
Dat jij je zelf bevrijd
Zie het in een ander licht

Nouja, op sommige momenten dan he. Zoals nu. En gister. De laatste tijd lig ik heel erg in de knoop met mijn ouders over het Uitgaan. Mijn ouders doen moeilijker dan alle andere ouders. Dat weet ik gewoon zeker. Dan kun je zeggen, ja dat zegt iedereen van zijn eigen ouders. Maar mijn ouders zijn wel een geval apart. Ze zijn een typisch geval van te overbezorgd, te bang, te wantrouwig. Ze vertrouwen me niet. Ze kennen me gewoon niet. Mijn moeder vind constant wel een weg of een manier om me dwars te zitten. Vraag me niet wat ik haar misdaan heb, want dat vraag ik me zelf ook al mn hele leven af. Niet dat ik met dit gezeik al mijn hele leven zit, maar het is nou niet zo dat mijn moeder en ik een Beste-Vriendinnen band hebben. Ik kan gelukkig wel alles tegen haar zeggen als ik dat wil. Maar afentoe wil je dingen tegen een vriendin zeggen, en niet tegen je moeder. Zoals deze dingen. Het hoofdonderwerp van de discussie is dus de Tijd, en het Vervoer. Gister waren we uit. Ik mocht voor deze ene keer tot 4 uur. Ik blij. Maar nu komen ze net aan het eten (geweldig moment ook, om weer voor de zoveelste keer in discussie te gaan, het begint bijna een gewoonte te worden bij elke avondmaaltijd) dat ik niet zo vaak ernaartoe mag, en ook niet tot heel laat. Hallo ? I just turned sixteen! Ze denken echt te vaak dat ik nog een kindje ben die net uit groep 8 komt. Ik heb al 2 scholen overleefd hoor. Ik weet heus wel wat, ik ben niet dom? Ja, want zo doen zij. Zij doen alsof ik dom ben, alsof ik niet genoeg ervaring met dingen heb. Alsof ik 1 of ander groentje ben die niks durft. Nee, ze kennen me niet. Mijn eigen ouders DENKEN dat ze me kennen maar dat doen ze niet. Dat doet trouwens niemand, behalve ik. Maar dat is waar het de laatst tijd om draait he, om wat je allemaal weet over een ander. Daar hou je je mee bezig. Het word een hobby. In andermans leven graven, in andermans gedachten graven en voorspellen wat diegene denkt en er maar vanuit gaan dat dat waarschijnlijk ook wel zo is. En het dan nog vervolgens eens met anderen gaan bespreken. Het is toch eigenlijk te gek voor woorden. Niet dat ik zelf nooit roddel, maar ik heb dan tenminste nog wel de beleefdheid in mij  dat ik MIJN bepaalde gedachten over iets wat echt pijnlijk of diep of echt emotioneel gaat binnenhoudt. Omdat ik weet dat ik mensen ermee kwets of kan kwetsen. Maar dat wil niet zeggen dat mijn eigen ouders over mij roddelen hoor. Ja, misschien met elkaar maar dat maakt me verder geen reet uit want ze spannen zich toch altijd wel samen tegen mij. Nee, in het geval van mijn ouders is het zo dat ze denken omdat ze mijn ouders zijn, dat ze me door en door kennen. En ik geloof heilig dat dat niet zo is, want de enige die mij door en door kent ben ik zelf. En het is absoluut niet raar om te zeggen dat je ouders je niet 'kennen'. In de puberteit bespreek je minder dingen met je ouders omdat je je voor bepaalde dingen schaamt. Daardoor word het minder close. Nou, niet minder close in de zin van dat je minder van ze houdt, maar in de zin van dat je je eigen leven een beetje begint te bouwen, begint te besturen. Je eigen grenzen leert kennen, je eigen mening over dingen begint te vormen. Niet zo dat je nou al heel wat levenservaring hebt om heel wijs over allerei dingen te gaan praten, maar je bent in een beginstadium van je leven. Wat je nu allemaal meemaakt blijft als het goed is langer hangen dan dingen die je hebt meegemaakt toen je 10 was. Je beleeft dingen intenser omdat je meer emotie voelt. Dat is een typisch ding van de puberteit toch? Ik spreek nu even uit eigen ervaring. Maar waar het mij dus om gaat, is dat mijn ouders me niet vrij laten. Ik word heel erg verwend met allerei spullen. Tuurlijk word ik daar blij van. Maar dan heb ik serieus liever NIET die scooter, en gewoon onbeperkte vrijheid. Ik vind het wel fijn dat ze op me letten, maar dit is geen opletten meer. Dit is besturen, controleren. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van ze. Maar ik wil gewoon genieten van het 16/17/18 enz. jaar zijn. Stel dat ik op mijn 18e nog de regeltjes moet volgen die zij nu hebben! Dat is echt niet normaal. Ze moeten me echt wat mee vrij laten. Meer doen wat ik wil. Ik denk dat je verlangen naar meer dan vanzelf ook vermindert. Als ze allerei dingen gaan verbieden krijg IK, in ieder geval de drang om het juist wel te gaan doen. Als ik zo om mij heenkijk, ook naar de vrienden waarmee ik meestal uitga, is het zo dat ik meestal degene ben die echt gewoon 2 weken van tevoren moet gaan regelen hoe en wat, zodat mijn ouders weten hoe en wat. En als mijn ouders het er niet mee eens zijn dan moet de HELE groep zich dus gaan aanpassen. Ik schaam me dood! Maar dat snappen zij natuurlijk niet, zij vinden dat ik dankbaar moet zijn dat ze me altijd willen halen en brengen. Ja, tuurlijk ben ik dat, MAAR IK WIL HET HELEMAAL NIET. Ik wil gewoon net zoals elke normale 16 jarige mensen met zn allen naar huis fietsen ! Wat is daar mis mee als je met zijn allen bent ? Man man man, ik word toch zo strontziek van al dat gezeik hier thuis de laatste tijd. Ze hebben op alles wel wat op te merken. 

Dan heb ik ook nog een ander 'dingetje'. Ja, ik weet het, ik begin er weer over. Onze R, ! Gisteravond tegengekomen bij het uitgaan. Hij deed zo lief. Drie kusjes en een vrolijk Gefeliciteerd!  Hij is zo ontzettend lief, en dan bedoel ik niet specifiek tegen mij maar tegen iedereen. Hij verdient echt een meisje veeeel beter dan ik. Hij verdient het allerliefste, het allerleukste meisje dat er is. Helaas ben ik dat dus niet. Het is meer zo van, dat ik nu serieus denk dat als HIJ aan mij denkt, dat hij dan zoiets heeft van. Ja, hoe heb ik dat ooit kunnen doen, MET HAAR. De grootste fout van zn leven. Dat is het. Ik geef eerlijk toe, elke keer als ik hem zie gaat mijn hart weer een stukje sneller! Maar die andere gedachte, dat ik OUD VUIL BEN, daar kan ik dus echt niet mee leven. Misschien is het ook wel niet zo ? Misschien is het mijn gedachte. Misschien maak ik mezelf alleen maar gek. Maar ik heb goede mensenkennis. Ik kan aan mensen zien als ze bepaalde dingen denken. Bij R heb ik dat minder omdat ik zo in de war van hem raak. Maar waarom blijf ik dom doen, als hij mij niet meer hoeft. Waarom, blijven janken als hij niet om mij jankt?  Ik wil niet eenzaam achterblijven. Ik moet gewoon door. Waarom is hij speciaal voor mij maar ik niet voor hem? Het ene moment heb ik het gevoel dat hij me gewoon dik heeft geplayed, en het andere moment dan krijg ik echt de RARE gedachte, dat het misschien.. misschien toch heeeel misschien wel echt was. Wat er tussen ons was. Ik hoop dat hij dat zo heeft ervaren.

Ik heb zojuist et domste gedaan, wat je kunt doen.

Gister ging ik chillen met R (ex), en M, en nog een paar mensen.
Maar ik ging weg daarna. Zonder doei te zeggen. (ja, ik weet het asociaal)

Sprak ik hem vanmorgen op msn. Begint ie daarover. Waarom ik opeens wegging zonder gedag te zeggen.
Nou ik voelde me daar best wel kut over.

Dus ik stuur en smsje naar me beste vriendin.
Van ja hij doet moeilijk enzo.

Krijg ik een sms terug.

Van ME EX

HAD IK HET NAAR HEM GESTUURD!

hoe dom kun je zijn.

Voor alle lezers van mijn blog.

Zouden jullie vanaf nu aan willen reageren op mijn verhalen?

Alweer een tijdje zonder jou,
hoe graag ik het ook anders wou.
Als het even had gekunt,
had ik voor altijd met jou willen zijn.
Voel nog elke dag de pijn, mis jou meer en meer.
Elke keer als ik je zie komt dat gevoel weer,
dat gevoel dat ik zo erg van je hou.
Dat gevoel maakt me helemaal lauw,
ik wil jou weer terug bij mij.
Dan pas ben ik eindelijk blij.
Van buiten een lach van binnen verdriet,
maar helaas is er niemand die dat ziet.
Gevoelens die er waren, misschien zelfs nog zijn.
Nooit echt kunnen delen, dat doet me zoveel pijn.
Gevoelens van warmte, liefde; echt houden van!
Zijn die nu verdwenen?
Vertel me hoe dit kan!
Gevoelens van liefde, verlangen en pijn, zorgden ervoor,
dat we niet meer samen zijn.
Gevoelens leven voort in ons bestaan, die ervoor zorgden,
dat we verder kunnen gaan.
Gevoelens verdringen, zorgt voor meer pijn,
misschien onze laatste kans, om samen te kunnen-zijn.
Gevoelens die spreken, uit 't diepste van je hart,
laat ze spreken, voor je begint aan een nieuwe start!
Gevoelens die er waren, misschien zelfs nog zijn,
laat me weten,
als je toch bij me wilt zijn..

Weetje. Ik voel me heel leeg nu. Ik heb echt geen idee waarom.
Ik weet ook niet echt hoe ik me voel. Het klinkt raar, maar ik kan het niet beschrijven. Het leven gaat zn gangetje. Ik voel me nu niet heel opgelaten of heel gefrustreerd of heel blij ofzo. Het is meer een soort van chill-gevoel. Zo van, laat het allemaal maar komen, ik kan er toch niks meer aan veranderen.
Ik ga straks lekker me bedje in. En misschien nog eventjes tv kijken.

Jahoooooooor. Hoe vernederend kan het leven zijn : Vanavond gaat R. uit met M (zijn beste vriend) R, (M's vriendin) en... MIJN BESTE VRIENDIN, L. Ze gaan naar een discotheek waar ik vanwege mijn leeftijd nog niet in mag. L, had wel gevraagd of ik meeging. (Jahooorrr, ze wilde er gewoon even instampen dat ZIJ vanavond WEL gezellig uitgaat met mijn voormalige beste vriendjes en ex) Geweldig hoor. Over twee weken, mag ik daar wel in. Nou, ik ben benieuwd wat we kunnen verwachten. Waarschijnlijk een nieuwe romance tussen mijn ex en mijn beste vriendin? Ik weet niet of ik dat er nu wel bij kan hebben. En ja, ik ben gewoon stikjaloers. STIKJALOERS. Groen van jaloezie. Ik kan het gewoon echt niet hebben. Jeezus, het gaat wel lekker he, de laatste tijd met mij. De ene vernedering na de andere. Waar heb ik dit echt in hemelsnaam aan verdiend? Mijn leven is nu alles behalve leuk. Hoelang gaat dit nog door? Wanneer komt er weer een moment dat ik denk, DAAROM leef ik. Dit is geweldig, dit had ik voor geen goud willen missen. Weetjewel, zo'n moment.
Gewoon, gelukkig zijn. Dat wil ik.

En dat was dan mijn eerste week op het MBO. Leuk, maar .. ook stressend druk en vermoeiend. Vandaag is het vrijdag en ben ik ziek. Nouja, ziek is misschien een groot woord. Ik voel me niet helemaal 100 procent. Ik denk dat dat door alles bij elkaar komt. Dit is typisch zo een ziekte die ontstaat uit teveel stress, teveel janken, teveel denken, teveel informatie opslaan, teveel liefdesverdriet. Tja, en dan heb je af en toe gewoon even rust nodig. Maar ik moet jullie nog iets vertellen. Ik had vanacht toch zo'n rare droom! Ik geloof dat ik nu al vaker heb verteld over dat ik het erg moeilijk heb met over R. heen komen. Sinds dat het uit is heb ik al 4x over hem gedroomd! Ik bedoel, echt een droom met een verhaal en betekenis. Een droom die je beleeft, een droom die je diep van binnen voelt. Zo een, dat als je wakker word dat je hem nog helemaal voelt. Vanacht had ik er dus een. Het was heel vaag, maar het ging in ieder geval over R. Het waren een soort van allemaal stukjes film en 'foto's' die als een slideshow in mijn hoofd gingen. Allemaal dingen over hem, fotos van hem, dingen die we hebben meegemaakt, wij samen, stukjes gesprekken, stukjes belevenissen. Alsof onze hele relatie werd herhaald. Maar wel alleen de positiefe en de liefdevolle dingen. Alsof iemand iets duidelijk wilde maken. Weetje wel, zo van : Kijk, kijk nou eens goed. Jullie horen gewoon bij elkaar. DOE IETS. Het ging MET geluid. Ik beleefde het gewoon zo realistisch! Dat vertrouwde gevoel dat ik bij hem had, dat voelde ik weer helemaal. Echt super raar! Maarja, dat maakte me natuurlijk weer verdrietig toen ik ontwaakte en moest beseffen dat R. en ik alweer bijna 4 weken uit elkaar zijn. Maar het schijnt dus zo te zijn dat mijn hoofd alles voor mij regelt. Mijn hersenen kan ik (helaas) niet besturen. Als ik dat zou kunnen had ik ze namelijk alllllang weggestuurd uit de richting R. Mijn lichaam, mijn ziel, mijn hart heeft hem nodig. Dat blijkt dus uit het feit dat ik over hem droom. Ik denk er dan niet bewust bij na. Over dag denk je bewust over dingen na. Als ik me verveel ga ik er bijvoorbeeld nog meer aan denken. Maar dromen. Dromen is iets wat heel apart, en eigenlijk ook best raar is. Je hersenen tekenen onbewust het beeld van iets. Ik vraag mij af, zou het iets betekenen? Je hoort toch zo vaak dat je aan dromen kunt afleiden hoe de situatie is? Dat sommige dromen bepaalde dingen betekenen?

Het voelt zo raar. Alles voelt raar. Vandaag ben ik voor het eerst naar school gegaan. Mijn nieuwe school, welteverstaan. Ja, want ik doe nu MBO. Nieuw gebouw, nieuwe mensen, nieuwe leraren. Alles nieuw. Aan de ene kant leuk, aan de andere kant niet leuk en eng. Gelukkig ging een goed vriendinnetje met mij mee en zitten we in dezelfde klas. Deze dag was echt heel vaag. Ik weet echt niet wat ik van deze school moet vinden. Het gebouw is echt heel mooi ingericht, heel luxe, heel duur enzo! Maar de mensen.. daar ben ik nog niet echt over uit. Vooral twee meisjes S & D, lijken me nogal arrogant en onaardig. Ze zijn alleen maar met zn 2, en er loopt nog een meisje bij, L.
Echt van die meisjes die je niet gaan toelaten in hun kringetje. Verder zijn de mensen wel oke. Ik had veel meer verwacht van deze dag. De lessen waren nogal saai en eentonig. Het is in 1x heel veel kennis opzuigen!

Nu ik thuis ben zit ik te denken. Mijn leven gaat zo snel opeens. Alles verandert, echt in een no-time. Soms weet ik niet of ik wel wil dat alles zo snel gaat. Kijk waar ik nu alweer ben, MBO al ! Ik ben gewoon al van de middelbare school af. Het is niet te geloven hoe snel tijd eigenlijk gaat. Maar niet alleen qua school. Ook qua ontwikkeling van jezelf. En sociale contacten/liefdes. Je leert zoveel nieuwe mensen kennen. Leuke en niet leuke mensen. Je leert hoe je met sommige dingen moet omgaan. Het leven is gecompliceerd.

GODVER ik word helemaal schijtziek van die kutacne.
Het is echt niet normaal meer.
Maar als ik naar de dokter ga, vind die het vast niet erg genoeg om me
door te sturen naar een dermatoloog. Gaan ze zeggen : Het is een fase van de puberteit, het trekt wel weg. Maar ik weet beter.

Jezus fucking Christ, ik krijg er een heel minderwaardigheidscomplex van!

Jahooor, ze heeft het weer voor elkaar.
Het is een dag, en iedereen negeert me ?
Ik heb er ook weer heel fijn voor gezorgd dat R & J mij nu echt COMPLEET negeren. Echt zo, van . "Wat een irritant klein kutkind is dat zeg."

YESSS. Goedzo meid.  -_-'

Kut.
Ik voel me zo ongeloooovelijk kut op dit moment.
Over alles. Over mezelf. Mn ouders. School. Toekomst. Jongens.Werk
Aan geen enkel onderwerp lijkt een positief randje te zitten.

Ken je dat gevoel ? Dat je je stiekem toch wel goed voelt als je ex zegt dat hij / zij je mist ? Dat gevoel moet R. nu vast hebben. Gisteravond was ik met een paar vrienden gewoon even wat drinken. Nouja, gewoon even wat drinken. Drinkspelletjes, en van het een komt het ander. Je gevoelens worden op een een of andere manier heel erg versterkt. Dus toen ik in de auto terug naar huis zat, moest ik ineens weer aan R. denken. Toen kreeg ik vervolgens een hele frustratie-aanval, en ik stuurde met mn idiote hoofd een smsje waarin in vertelde hoeveel in van hem hield en dat ik hem miste. (Wat ik overigens al eerder had gedaan, maar oke). Niks teruggekregen. Nu is het de volgende ochtend en nu barst mijn hoofd van de spijt. Shit man, ik had dat smsje nooit moeten sturen. Hoe wanhopig zou het wel niet zijn overgekomen! En de tweede keer al. Volgens mij hoeft hij me nu helemaal niet meer. En gistermiddag ik maar heel stoer zeggen dat ik over hem heen was. Maar we weten het allebei dondersgoed, ik ben nog LANG niet over hem heen.

Oke, dan heb je ook nog J. Werkt bij mijn werk. Vind mij leuk. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik denk dat ik het zo maar even laat. Ik vind dat ik zelf eerst van R. moet afkicken. Zomaar ineens ergens anders aan beginnen, dat klinkt makkelijk (vooral als je dan weet dat je R. sneller vergeet) maar het voelt tegenover mezelf gewoon niet goed, en dat zou weer oneerlijk zijn voor J. Dan is het ook geen eerlijke relatie, en dan is het zo weer over. Dan heeft het ook weinig zin om eraan te beginnen, toch ?

Ik zit gewoon heeeel erg in de knoop met mezelf. Typisch puberteit he? Ik snap mijn gevoelens niet meer, houd mezelf af en toe niet meer onder controle, raak snel gefrustreerd en in de war, en dan lijkt je hoofd net een Lingo-bak (met je gedachten als Lingo-ballen) waar in word gegraaid.

Maar om nog heel heel heel even terug te komen op R..
Het is zo ontzettend moeilijk om iemand uit je hoofd te zetten, hoe graag je het ook wilt. Daar ben ik nu wel achter gekomen. Bij dingen die ik zie, liedjes die ik luister, dingen die ik doe, bijna bij alles herrinert me wel IETS aan hem. Ik droom ook sinds die break-up serieus elke nacht over hem ! Dat is toch niet normaal. Vreselijk! Die dromen maken het ook alleen maar erger. Ik zal het gewoon eerlijk zeggen. Ik denk elke seconden van de hele dag aan hem. Elke fucking seconde. En de hele nacht. Dus gewoon altijd.
En dat terwijl ik het helemaal niet wil. En dan denk je, oh, maar dat is toch makkelijk, dan denk je gewoon aan iets anders. Maar nee, het lijkt net alsof God hem daar een plek heeft gegeven. Alsof hij daar hoort. Maar waarom zijn we dan uit elkaar? Aan de ene kant vind ik het een ongelovelijke oetlul maar aan de andere kant (zoals je uit dit verhaal wel afleid, MISSCHIEN) ben ik nog stapelgek op hem. Pfoe. Dat was moeilijk om te zeggen. Ik ben stapelgek op hem, nogsteeds. Ik geef het toe. I admit it.

Weetje, en dit is nou realiteit.
Dit is hoe het gaat. Maar laatst las ik op internet een zinnetje wat ik heel mooi en sterk vond. Ik hou het altijd in mn hoofd :

" Struggle is the main ingredient to understand reality "

En zo is het .

Wat zijn jongens soms toch ongelovelijke sukkels. Het is sinds vrijdag uit tussen mij en R. Zondag zou hij nog even langskomen, dan konden we er nog even over praten, en ik kon hem zijn iPod teruggeven, want die had ik nog. Voordat hij zondag kwam, spraken we elkaar nog even op msn. Hij zei dingen als :
"ik hou nogsteeds van je " 
"i still love you"
"je blijft wel altijd mijn meisje hoor"
"we gaan elkaar nog wel vaak zien, toch ?"
Afijn, allemaal heel leuk en fijn. Maar niet heus. Toen kwam hij. Het was supergezellig, tot mijn grote verbazing. Er was duidelijk nog een spanning tussen ons te voelen. Je voelde het er gewoon vanaf spatten. En na dat, toen hij weer thuis was, belde ie nog. Ik vond het hartstikke gezellig, zei die. Ik ook hoor, daar niet van, maar lieve Eline, (en ik praat nu even tegen mezelf), je maakt jezelf nu wel weer in de war door op hem in te gaan. Okee, dus gister, (dinsdag), kreeg ik even een inzinkinkje met hem-missen en ik besloot een sms te sturen. Gewoon met of alles goed ging, en dat ik hem miste. Kreeg ik vervolgens een smsje terug met daarin dat hij mij ook miste. Meer dan dat ie had gedacht dat ie me zou missen, en dat we misschien toch nog even moesten praten. Tja, ik vind het goed hoor. Toen kreeg ik om kwart over 2 's nachts een sms met een hele liefdesverklaring erin en met de melding dat hij dacht dat ie me wel weer terug wilde als zijn meisje. Oke, ik was eigenlijk stiekem ergens wel blij. Maar aan de andere kant, stel we beginnen weer een relatie, daar komt natuurlijk ook al de kutgevoelens en de pijn en het gezeik bij. En dat is nou net waar ik nu even geen zin in heb. Ik kan dat gewoon nu er niet bij hebben. Aan de andere kant is het dus zo dat ik nogsteeds wel een beetje iets voor hem voel. Het is echt iemand waarbij ik me superveilig en lekker voel.

Nouja, en nu het is dus vandaag. En die KLOTELUL zou vanavond komen. Maar stuurt net een sms. Meneer is bij M. eten, en gaat daarna voetbal kijken met zn vader. Ik kan dat wel begrijpen maar als je echt iets voor me voelt, als ik echt zo belangrijk voor je ben, als je me echt zo leuk vind, als je echt zo verliefd bent, als je snachts desperate smsjes stuurt, KAN JE TOCH WEL EVEN OP ZN MINST TIJD VOOR ME VRIJMAKEN ? Waar ben ik mee bezig ? Hij stuurt mij nu, en ik laat me er gewoon in meeslepen ? Waarom pik ik dit ? Waarom heb ik uberhaupt gedacht dat ik hem terug wil, terwijl ik tijdens onze relatie heel veel pijn heb gehad ? Waarom WIL ik hem terug ? Kijk, als je op die vragen een antwoord wil weten, is er maar 1 simpel antwoord. Je houdt nogsteeds van hem. Ja, ik geef het toe, ik hou nogsteeds van hem, verliefdheid gaat ook niet in 1x weg right ? Weetje, ik heb er dagen over zitten nadenken. Echt dagen en nachten lang. Ik vind eigenlijk gewoon dat ik dit niet verdien. En het klinkt misschien een beetje egoistisch, maar ik moet toch voor mezelf kiezen ? Waarom maak ik me er zo druk om ? Ik verspil mijn tijd echt met er zoveel over nadenken. Zouden er niet echt betere jongens voor me zijn, zoals iedereen zegt ? Enough fish in the water. Misschien moet ik het gewoon laten. Ik wil wel graag met hem praten, maar dan laat ik hem eerst. Hij moet eerst zijn gevoelens aan mij gaan uitleggen, en wat hij wil. Alleen dan kan ik dingen besluiten. Dat gevoelens uiten, doet hij zowieso niet. Hij zegt alleen dat ie zichzelf niet snapt en dat hij het erg vervelend vind. Ik snap het aan de ene kant ook wel, ik bedoel ik zit ook vaak genoeg met met mezelf in de knoop. Aan de andere kant, je hebt toch wel een paar standpunten. Zoals nu bijvoorbeeld IK, weet ook niet wat ik nou wil met hem en mij. Maar ik weet WEL wat ik voor mezelf het beste vind. En ik heb bij hem het gevoel dat hij er OF a. te lui voor is om er over nadenken of B. hij weet het gewoon echt niet. Jongens schijnen daar altijd moeite mee te hebben he, gevoelens uiten.

Terwijl ik dit typ maak ik een luide zucht. Blij dat het eruit is. Misschien moet ik maar weer gewoon van het leven genieten en me niet zoveel zorgen maken. Gewoon afwachten en we zien wel wat er gebeurt. Waarom zou ik zo gestresst zijn als hij dat niet is? Ik hou jullie op de hoogte.

Er is veel gebeurt de laatste dagen. Gisteren is het uitgegaan met mijn vriendje. Ik voelde me al een tijdje niet zo lekker over ons beide,omdat ik het gevoel had dat hij het niet meer wilde. Maar aangezien jongens hun gevoelens haast niet laten merken, moest ik er gister wel over beginnen. En tja, van het een kwam het ander, maar we zijn er samen goed uitgekomen. Ik heb die week daarvoor echt mezelf bijna elke nacht in slaap gehuild. Aan de ene kant ben ik opgelucht dat het over is, gewoon allebei onze eigen levens weer en allebei je eigen weg gaan. Aan de andere kant, vind ik het ontzettend klote. Hij is iemand die om verschillende redenen heel speciaal voor mij is. Ik voelde me heel erg veilig bij hem. Ik heb echt ontzettend veel van hem gehouden. Dat probeer ik nu steeds meer af te bouwen, maar ik zal altijd van hem blijven houden. Hij heeft toch een stukje leven van mij meegemaakt, en, het allerbelangrijkste, hij heeft van mij gehouden. We blijven vrienden, maar je weet hoe het gaat : je spreekt elkaar nooit meer. Hoogstens kom je elkaar 1x in de 3 maanden tegen bij het plaatselijke winkelcentrum. Er waren aan beide kanten wel wat twijfels over onze break-up. Hij had als argumenten dat hij nogsteeds wel heel veel van mij hield, hij was de gelukkigste jongen van de wereld als hij bij mij was, maar als ik er niet was, miste hij me ook niet heel erg. En vond dat dat er wel bij hoorde. Eigenlijk vond ik dat ook wel vreemd. Maar ik weet precies wat dat is. Als je een vriendin hebt, worden op een gegeven moment meisjes om je heen interesanter, en je gaat ze vergelijken met je vriendin. Omdat je zoveel met je vriendin omgaat, ga je je op een gegeven moment te vast, te verplicht, voelen zegmaar. Dan wil je ook wel weer wat anders. Ik snap hem opzich wel. Hij voelde zich er niet zo goed over en wist niet wat nou echt zijn gevoelens voor mij waren. En toen had ik zoiets van, weetje, als het zo moet, als we met twijfels door moeten gaan, dan wil ik dat niet. Dan kun je beter een ander meisje zoeken waar je wel HELEMAAL voor gaat. Ik geloof dat ie die al heeft gevonden. En dan vind ik nog het ergste, dat hij zo weer een ander meisje heeft. Bij hem is dat niet zo gek, hij is knap en hij weet hoe hij meisjes kan veroveren. Hij kan de allermooiste meisjes krijgen. Bij mij gaat dat echter anders. Ik ga eerst door een heel 'rouw-proces' heen en dan duurt het vervolgens weer maanden voordat ik weer back on the road ben. Raar toch, dat dat bij meisjes veel dieper allemaal zit, dan bij jongens. Dat jongens daar veel makkelijker en sneller overheen kunnen komen. Eigenlijk is dat echt niet eerlijk. Want wie lijden er nu onder? Oke, ik weet dat dingen vaak niet voor altijd zijn. Maar ik ga het wel missen. Ik ga zijn aanwezigheid en kusjes en knuffels missen. Maar vooral het gevoel dat ik had als ik bij hem was. En de gedachte dat hij nu (misschien wel meer dan dat hij ooit van mij heeft gehouden) van een ander meisje houdt, kan ik echt niet bij. Maar life goes on. Ik moet verder, ik heb ook mijn leven. En er komt vast wel een nieuwe liefde op mijn pad.

Waarom bekijk ik het eigenlijk ook alleen maar vanaf mijn zijde? Tja, dat baart me het meeste zorgen natuurlijk. Maar ik heb niet het idee dat hij nu mij mist, of mij terug wil. En dat was eigenlijk wel een fijne gedachte geweest als het wel zo was. Maar hij is alweer bezig een nieuw meisje te veroveren, tenminste, ik ken hem lang genoeg om te weten hoe hij doet als hij een meisje leuk vind. Zowieso zit die vrouwelijke intuitie er bij mij goed in haha =)

Afijn, jullie zijn weer op de hoogte.

Ik heb geen controle meer over mezelf.
Im losing it